czym zajmuje się antykwariat

Wyczesano dnia 30/12/2008 w kategorii Handel

aby [link]antykwariat[link] mógł sprzedać dowolną ksiązkę – musi ona najpierw być stworzona
Dawniej do tworzenia wykorzystywano wyłącznie pergamin. Pierwsza znana dziś wiadomość o papierze w Polsce pochodzi z r, 1325, chodzi w niej o rachunki ze świętopietrza, zbieranych przez wysłanników papieskich. Sami, natomiast Polacy zaczęli pisać na papierze dopiero ok. roku 1360. Na rządy więc Kazimierza Wielkiego przypadł początek
coraz częstszego wypierania pergaminu przez tańszy od niego papier, choć ten prawie do końca XV w. pochodził wyłącznie z zagranicy. Mimo to już o sto lat wcześniej zdobył on wyraźną przewagę nad pergaminem i w teorii ograniczył jego stosowanie dla szczupłej grupy rękopisów. Były to przede wszystkim księgi liturgiczne oraz inne, którym z jakiś powodów zamierzano nadać nieprzeciętną szatę graficzną. (np. przeznaczone na dary).
Ich produkcją od końca XIV w. aż do początku XVI stulecia zajmowali się nie tylko opaci, lecz również katedraliści. Mianem tym określano kaligrafa, zawodowo uprawiającego tę sztukę w celach zarobkowych.

Antykwariat (od łac. nazwy antiquarius to człowiek zajmująca się starożytnościami)
* w moim rozumieniu to firma zajmująca się handlem starymi rzeczami, lub też mającymi wartość historyczną, estetyczną, materialną
* sklep oferujący antyki [zabytkowy przedmiot sztuki dawnej bądź książki (głównie używane)]. Do przedmiotów tych należeć mogą: woluminy, obrazy, rzeźby, meble, stare pocztówki, ryciny, nuty, grafiki, rękopisy, wyroby artystyczne, numizmaty, komiksy, płyty analogowe lub inne itp.
dobry antykwariusz nie powinien tylko zajmować się sprzedażą, powinien również zajmować się historią dlatego postaramy się opisać w jaki sposób na przestrzeni wieków kształtowały się sposoby produkcji, wytwarzania książek.

Niewiele wiadomo o tworzeniu książki rękopiśmiennej w Polsce ówczesnej. Niektórzy badacze nawet wątpią, czy w tym czasie w ogóle istniały na jej terenie jakiekolwiek skryptoria.
Decydującym w tym względzie momentem było przyjęcie przez Mieszka I jego dwór w 966 r. chrzu według obrządku łacińskiego przez co Polska dostała się w orbitę wpływów kultury zachodniej.
Pierwsze księgi zostały do Polski zapożyczone przez duchownych przybyłych z południa w orszaku Dąbrówki. W tym czasie nauka pisania i czytania na terenie Polski była zjawiskiem niezwykle rzadkim.
Posiadali tę umiejętność właściwie tylko obcokrajowcy, przebywający tutaj np. w celach misyjnych oraz ich uczniowie należący również do stanu duchownego. Dlatego też jeśli istniały wówczas manufaktury pisarskie, to podobnie jak w całej Europie, należy się ich doszukiwać w klasztorach
mi.in. benedyktyńskich, które znajdowały się np. w Tyńcu i na Św. Krzyżu.

Oprócz działalności, jaką w zakresie książki rozwijały biskupstwa, takie jak: Płock czy Wrocław, wybitną rolę odegrał również dwór książęcy. Rozległe stosunki dyplomatyczne i personalne rodziny piastowskiej z Zachodem liczne poselstwa do Czech, Rzymu ułatwiały import książki.
Cenne książki sprowadzane były do Polski za pośrednictwem księżniczek zachodnich, które tu osiedlały się jako żony władców.
Nie zachowały się do naszych czasów najwcześniejsze rękopisy, które zgromadzili pierwsi Piastowie, ponieważ zginęły w wojnach, jakie rozpętały się po śmierci Mieszka II (1034 r.) i w czasie najazdu Brzetysława czeskiego w 1038 r.